Waarom steeds meer?

Article / Ethics and Responsibility


Waarom steeds meer?
Henk Duijn , Director, Belgium

Door de gehele maatschappij is een besmetting aanwezig van het "ik wil meer dan de ander" virus.


Bestuurders in zowel profit als not for profit staan bekend om hun "graaigedrag". Mogelijk ten gevolge van sociale vergelijking zien zij er heil in om zichzelf op basis van inkomen met bonussen te kunnen vergelijken met anderen. Er wordt zelfs in de media extra aandacht aan de "top honderd" of meer van de rijksten geschonken. Beroepsvoetballers lijken door het "ik wil meer virus" te zijn aangestoken. Hun prestaties op het veld worden gekoppeld aan hun inkomen. Een inkomen dat in de regel elke redelijkheid ver achter zich laat. De media stellen er belang in om transferbedragen breed uit te meten, daarmee een maat gevend aan de te verwachten sportieve prestaties. Werknemers in de bouw maken zich dikwijls schuldig aan hetzelfde principe, zij het op een ander niveau. Na een acceptabele inzet te leveren voor hun werkgever, zijn zij dikwijls in eigen tijd bezig om "al dan niet fiscaal aantrekkelijk" een extra bedrag aan inkomsten toe te voegen aan hun reguliere salaris. Vaak is dit geld bestemd voor luxe zaken, waaronder een grote auto, sierraden e.d. waarmee zij zich van anderen kunnen onderscheiden. Criminele doen niet onder voor de eerder genoemde voorbeelden. Ook zij willen hun succes tonen door het in het openbaar verschijnen met gouden kettingen, oorbellen en grote sportwagens. Hoe agressiever zij hun zaken aanpakken, hoe grote hun succes en aanzien binnen het "eigen wereldje". Constant wordt er door allerlei categorie├źn naar gestreefd de eigen successen en slimheden voor anderen zichtbaar te maken, teneinde aan te kunnen geven dat men "de beste" is. Het lijkt hier zinvol om vast te stellen hoeveel inkomen uiteindelijk tot tevredenheid zal leiden. Is hier een grens aan te geven? Vroeger werd wel eens gezegd dat alles waar "te" voor staat niet deugde, met uitzondering van "tevredenheid". In de huidige tijd lijkt dat niet langer van toepassing. Gelukkig zijn en tevreden zijn hebben enige emotionele samenhang. Dikwijls wordt geluk vertaald naar de hoeveelheid bezit. Geluk wordt materialistisch ingevuld. Geluk is echter niet te koop, zelfs het in reclameuitingen op televisie gepropageerde "Zwitserlevengevoel" blijkt in de praktijk zelden meer te zijn dan een "droom" die beslist niet realistisch is. Zelfs kinderen worden niet gelukkiger van veel speelgoed, maar worden wel gelukkiger van ervaren aandacht en liefde. Misschien moeten meer mensen zich geleidelijk aan gaan realiseren dat het zich zo veel mogelijk verrijken met "het aardse slijk" werkelijk niet gelukkiger maakt. Misschien is het ook werkelijk zo dat (niet alleen voor de vulling van een kerkelijke collectezak) "het zaliger is om te geven dan om te nemen". Een aardige "spin off" van deze attitudeverandering zou kunnen zijn dat veel "al dan niet door eigen toedoen" kansarmen in de maatschappij zich niet bijzonder gefrustreerd zullen voelen en daardoor minder agressief gedrag vertonen als uitlaatklep voor hun zelfbeeld waarin zij "tekort schieten in graaigedrag" en zich niet kunnen profileren in materialistische zin.

React  |  More on the Author  |  More on this Interest Area


Other Views by this Author: Organisatieverandering: geleerde lessen? | Crisis? Voorkomen is beter dan genezen! | Coaching is maatwerk


 
About 12manage | Advertising | Link to us | Privacy | Terms of Service
Copyright 2017 12manage - The Executive Fast Track. V14.1 - Last updated: 25-5-2017. All names tm by their owners.