Game Theory (Speltheorie)

Het bestuderen door het toepassen van wiskundige modellen, hoe mensen op elkaar inwerken en besluiten nemen. Verklaring van Game Theory (Speltheorie) van Von Neumann, Morgenstern, en Nash. - Nederlands

Wat is Game Theory (Speltheorie)? Beschrijving

Game Theory (Spel Theorie) is een speciale tak van wiskunde die voor het bestuderen van besluitvorming in complexe omstandigheden is ontwikkeld. Speltheorie tracht om resultaten te voorspellen gebaseerd op interactieve modellen waarin de besluiten van elke partij de besluiten van de andere partijen beïnvloeden. De betekenis van „Spel“ is hier: een beweging door één speler zal resulteren in bewegingen door anderen. Het idee gaat historisch terug tot de Talmud en de geschriften van Sun Tzu. Maar de hedendaagse codificatie wordt toegeschreven aan John von Neumann en Oskar Morgenstern. Zij publiceerden de Theory of Games and Economic Behavior in 1944. In de vroege jaren '50, veralgemeniseerde John Nash hun resultaten en vormde de basis van het moderne gebied van Speltheorie. Een snelle opkomst in theoretische ontwikkelingen leidde in 1972 tot het oprichten door Oskar Morgenstern van het eerste academische tijdschrift toegewijd aan het gebied. Weinig bedrijven denken tegenwoordig over hun strategie zonder enkele game theorie modellen of spelelementen in hun strategieproces op te nemen.

Game theory kan worden gedefiniëerd als de studie van hoe mensen op elkaar inwerken en besluiten nemen. Deze algemene definitie is op de meeste sociale wetenschappen van toepassing, maar speltheorie past wiskundige modellen toe op deze interactie in de veronderstelling dat het gedrag van elke persoon het welzijn van alle andere deelnemers in het spel beïnvloedt. Deze modellen zijn vaak behoorlijk vereenvoudigde abstracties van werkelijke interacties. Terwijl vele spel theoretici zeker genieten van het spelen van spelletjes, is een "spel" een abstracte vertegenwoordiging van vele serieuze situaties en heeft het een ernstig doel.

Gebruik van Speltheorie. Toepassingen

Het voorbereiden van bedrijfsonderhandelingen.
Het analyseren van toekomstige marktvoorwaarden.
Strategische besluitvorming.
Beoordeel de uitvoerbaarheid van een nieuwe onderneming, een bedrijfsmodel, een programma, een project, een product, dienst of een technologie.

Veronderstellingen in Speltheorie

Een belangrijk punt met speltheorie is: het is noodzakelijk om veronderstellingen te maken. Ieder model van de werkelijke wereld moet veronderstellingen maken die de werkelijkheid vereenvoudigen, omdat de echte wereld te complex is om te analyseren met enige precisie. Er is een constante afruil tussen realisme en het technische vermogen om problemen op te lossen. Zelfs als men een model kon opschrijven dat accuraat beschrijft hoe mensen in het algemeen besluiten nemen, zou geen enkele hoeveelheid computers het kunnen berekenen.

Welke veronderstellingen worden normaal gedaan? De gebruikelijke veronderstellingen zijn:

Rationaliteit. Mensen nemen welke acties dan ook die hen waarschijnlijk gelukkiger zullen maken. En zij weten wat hen gelukkig maakt.
Gemeenschappelijke kennis. Wij weten dat iedereen probeert om zichzelf zo gelukkig mogelijk te maken, potentieel op onze kosten.

Deze veronderstellingen nemen vele wiskundige vormen aan, van zeer sterk (en waarschijnlijk onrealistisch) naar veel zwakkere vormen in de studie van gedragsspeltheorie.

Experimentele economie onderzoekt de geldigheid van deze veronderstellingen door te bekijken hoe echte mensen in gecontroleerde omgevingen handelen.

Voorbeeld van Game Theory (Speltheorie)

Het meest bekende voorbeeld van speltheorie is waarschijnlijk het Prisoner's Dilemma (Dilemma van de Gevangene): Een zero-sum samenwerkingsspel dat zijn naam kreeg van de volgende hypothetische situatie: veronderstel dat twee misdadigers worden gearresteerd onder de verdenking van samen een misdaad begaan te hebben. Maar de politie heeft geen voldoende bewijs om hen veroordeeld te krijgen. De twee gevangenen worden geïsoleerd van elkaar, en de politie biedt elk van hen een overeenkomst aan: de persoon die bewijsmateriaal tegen andere aanbiedt zal worden vrijgelaten. Als geen van hen de aanbieding aanneemt, werken zij in feite samen tegen de politie, en zullen zij allebei slechts een kleine straf krijgen wegens gebrek aan bewijs. Zij zullen allebei winnen. Maar als één persoon de andere verraadt, door te bekennen aan de politie, zal hij meer winnen, aangezien hij wordt vrijgelaten. Degene die stil bleef zal, anderzijds, de volledige straf ontvangen, aangezien hij niet de politie hielp, en er voldoende bewijs is. Als allebei iemand verraden, zullen zij allebei worden gestraft, maar minder streng dan als zij hadden geweigerd te spreken. Het dilemma ligt in het feit dat elke gevangene slechts een keus tussen twee opties heeft. Maar zij kunnen geen goed besluit nemen, zonder te weten wat de andere persoon zal doen.